من‌ُ پُر کن‌ از ستاره‌ ، از یه‌ فریادِ دوباره‌
از یه‌ آهنگ‌ِ قدیمی‌ که‌ خریداری‌ نداره‌

من‌ُ پُر کن‌ از پرستو ، از شب‌ِ نگاه‌ِ آهو
از تو خاکسترِ دریا ، زنده‌ شو ! ترانه‌ بانو !

با تو بادبادک‌ِ رؤیا توی‌ پنجه‌های‌ باده‌
بی‌تو حتا یه‌ چراغم‌ از سرِ کوچه‌ زیاده‌

ترانه‌ی‌ سکوتم‌ُ تنها تو می‌شنوی‌ عزیز !
عطرِ زلال‌ِ تنت‌ُ رو تن‌ِ لحظه‌هام‌ بریز !

بگو از شب‌ تا خروسخون‌ فاصله‌ چن‌ تا ستاره‌س‌ ؟
بگو کی‌ لحظه‌ی‌ ناب‌ِ اون‌ تولدِ دوباره‌س‌ ؟

بگو تا سفره‌ی‌ هف‌ سین‌ چَن‌ تا یخبندون‌ِ سرده‌ ؟
بگو چشمای‌ ترانه‌ چَن‌ تا بغض‌ُ گریه‌ کرده‌ ؟

بگو با منی‌ که‌ نبض‌ِ روزگارُ دَس‌ بگیرم‌
بگو تا از این‌ زمونه‌ خنده‌هام‌ُ پَس‌ بگیرم‌