چشم ها
بازهم مرا يارى کنيد
تا در اين بازار سرتاسر
حراج عاشقى
بار يابم عشق ديرينه ى خود را
چشم ها
پلک بر هم بزنيد
تا غبار غم و اندوه دورى دوست
از نگاهم بپرد
روى دیوار قلبم قفسى ساخته ام از تنهایی
که عشقم در آن
پرپر مى زند.

با دیدگانی گریان شانه هایی خسته و دستانی لرزان

آمدنت را به انتظار نشسته ام

خدا مشتی خاک را بر گرفت. می خواست لیلی را بسازد، از عشق خود در آن دمید و لیلی پیش از آن که با خبر شود عاشق شد.

اکنون سالیانی است که لیلی عشق می ورزد، لیلی باید عاشق باشد. زیرا خداوند در آن دمیده است و هرکه خدا در آن بدمد، عاشق می شود.

لیلی نام تمام دختران ایران زمین است، و شاید نام دیگر انسان واقعی !!!!

لیلی زیر درخت انار نشست، درخت انار عاشق شد، گل داد، سرخ سرخ ،گلها انار شدند، داغ داغ، هر اناری هزار دانه داشت.

دانه ها عاشق بودند، بی تاب بودند، توی انار جا نمی شدند. انار کوچک بود، دانه ها بی تابی کردند، انار ناگهان ترک برداشت.

خون انار روی دست لیلی چکید. لیلی انار ترک خورده را خورد ، اینجا بود که مجنون به لیلی اش رسید.

در همین هنگام خدا گفت: راز رسیدن فقط همین است، فقط کافیست انار دلت ترک بخورد.

خدا انگاه ادامه داد: لیلی یک ماجراست، ماجرایی آکنده از من، ماجرایی که باید بسازیش.

شیطان که طاقت دیدنه عاشق و معشوقی را نداشت گفت: لیلی شدن ، تنها یک اتفاق است، بنشین تا اتفاق بیفتد.

آنان که سخن شیطان را باور کردند، نشستند و لیلی هیچ گاه اتفاق نیفتاد.

اما مجنون بلند شد، رفت تا لیلی اش را بسازد ...

خدا گفت: لیلی درد است، درد زادنی نو، تولدی به دست خویشتن است

شیطان گفت: آسودگی ست، خیالی ست خوش.

خدا گفت: لیلی، رفتن است. عبور است و رد شدن.

شیطان گفت: ماندن است و فرو در خویشتن رفتن.

خدا گفت: لیلی جستجوست. لیلی نرسیدن است و بخشیدن.

شیطان گفت: لیلی خواستن است، گرفتن و تملک کردن

خدا گفت: لیلی سخت است، دیر است و دور از دسترس است

شیطان گفت: ساده است و همین جا دم دست است ...

و این چنین دنیا پر شد از لیلی هایی زود، لیلی های ساده ی اینجایی، لیلی هایی نزدیک لحظه ای.

خدا گفت: لیلی زندگی است، زیستنی از نوعی دیگر

چون سخن خدا بدینجا رسید ، لیلی جاودانی شد و شیطان دیگر نبود.

مجنون، زیستنی از نوعی دیگر را برگزید و می دانست که لیلی تا ابد طول می کشد.

لیلی می دانست که مجنون نیامدنی است، اما ماند، چشم به راه و منتظر، هزار سال.

لیلی راه ها را آذین بست و دلش را چراغانی کرد، مجنون نیامد، مجنون نیامدنی است.

خدا پس از هزار سال لیلی را می نگریست، چراغانی دلش را، چشم به راهی اش را...

خدا به مجنون می گفت نرود و مجنون نیز به حرف خدا گوش می داد.

خدا ثانیه ها را می شمرد، صبوری لیلی را.

عشق درخت بود، ریشه می خواست، صبوری لیلی ریشه اش شد.

خدا درخت ریشه دار را آب داد، درخت بزرگ شد، صدها شاخه، هزاران برگ، ستبر و تنومند.

سایه اش خنکی زمین شد، مردم خنکی اش را فهمیدند، مردم زیر سایه ی درخت لیلی بالیدند.

لیلی هنوز هم چشم به راه است چراکه درخت لیلی باز هم ریشه می کند.

خدا درخت ریشه دار را آب می دهد.

مجنون نمی آید، مجنون هرگز نمی آید. مجنون نیامدنی است، زیرا که درخت باز هم ریشه می خواهد.

لیلی قصه اش را دوباره خواند، برای هزارمین بار و مثل هربار لیلی قصه باز هم مرد. لیلی گریست و گفت: کاش این گونه نبود.

خدا گفت : هیچ کس جز تو قصه ات را تغییر نخواهد داد ،لیلی! قصه ات را عوض کن.

لیلی اما می ترسید، لیلی به مردن عادت داشت، تاریخ هم به مردن لیلی خو گرفته بود.

خدا گفت: لیلی عشق می ورزد تا نمیرد، دنیا لیلی زنده می خواهد.

لیلی آه نیست، لیلی اشک نیست، لیلی معشوقی مرده در تاریخ نیست، لیلی زندگی است.

لیلی! زندگی کن

اگر لیلی بمیرد، دیگر چه کسی لیلی به دنیا بیاورد؟ چه کسی گیسوان دختران عاشق را ببافد؟

چه کسی طعام نور را در سفره های خوشبختی بچیند؟

چه کسی غبار اندوه را از طاقچه های زندگی بروبد؟ چه کسی پیراهن عشق را بدوزد؟

لیلی! قصه ات را دوباره بنویس.

لیلی به قصه اش برگشت.

این بار نه به قصد مردن، بلکه به قصد زندگی.

و آن وقت به یاد آورد که تاریخ پر بوده از لیلی های ساده ی گمنام و ......

مي ترسم از نبودنت...

و از بودنت بيشتر!!!

نداشتن تو ويرانم ميكند...

و داشتنت متوقفم!!!

وقتي نيستي كسي را نمي خواهم.

و وقتي هستي" تو را" می خواهم.

رنگهايم بي تو سياه است ،و در كنارت خاكستري ام

خداحافظي ات به جنونم مي كشاند...

و سلامت به پريشانيم!؟!

بي تو دلتنگم و با تو بي قرار....

بي تو خسته ام و با تو در فرار...

در خيال من بمان

از كنار من برو

من خو گرفته ام به نبودنت

نمی دانست دلش را کجا گم کرده است .

 تنها احساس خوش را به یاد داشت. احساسی که تابه حال نداشته است .

گیج و مبهوت به دنبال دلش می گشت به هرکجا که میرسید می پرسید .

هرکجا که احساس می کرد دلش آنجا باشد سر کشید .

اما هیچ نیافت .نا امید راه خانه را در پیش گرفت. نگاهش را لحظه ای از زمین جدانمیکرد .

دلش را در زمین می جست با خودمی گفت :شایدکه لحظه ای غفلت کرده و آن را برزمین انداخته باشم .

وای برمن اگر این چنین شده باشد وای بر من که حالا هزاران جای پابر رویش نقش بسته است .

دراین افکاربودکه صدایی او را متوجه خود کرد وقتی که سربه سوی صدا برگرداند کودکی را دید که قلبی زخمی در دستانش می تپد .

ناله ای سرداد و بر زمین افتاد بیدار که شد دلش سر جایش بود .

اما پراز زخم هایی که مرحمی نداشتند.اشک چشمانش را نمناک کرد و به یاد کودک افتاد او را در کنار خود دید .

 خوب که به آن نگریست متوجه شد که آن کودک شبیه خودش است ازاو پرسید که این قلب را کجا پیدا کردی ،

کودک آرام جواب داد در راه می گذشتم تو را دیدم که غرق درصورتی زیبا قلبت را به صاحب آن می دادی .

وقتی او قلب تو را گرفت تو را ترک کرد من نیز به دنبال او رفتم چندین گام بیشتر بر نداشته بود که قلبت را بر زمین انداخت و قلب دیگری را در دست گرفت .

وقتی که قلب تو بر زمین افتاد هر رهگذری که عبور می کرد پا بر روی آن می گذاشت تا این که رفت و آمد ها تمام شد و من توانستم آن را از زیر پا ها و از روی زمین بردارم .

او که حالا به یادش آمده بود که دلش را کجا گم کرده است .

نگاهی به قلبش انداخت وبا خود عهد بست که دیگر دلش را به هر رهگذری نسپارد .

الا خدا که عشق فقط از برای خداست.

در آغوشم بگیر امشب, من از کابوس می ترسم

نذار بارونی شم, بارون!, از اقیانوس می ترسم

بازم از چشمت افتادم, برو این آخرین درسه

نبر رویات و از خوابم, دلم تنهایی می ترسه

نگو باید خودم باشم, بمونم بی تو با هزیون

کمک کن نازنین من, گرفتاره دل مجنون

نگو رسم زمون اینه, گلاب و آب و آیینه

نرو تنها می شم بی تو, بری هر لحظه نفرینه

خودم دیدم خودم خواستم, خودم کور شم الهی زود

خودم گفتم هوای تو, هوای پر کشیدن بود

نذار تنها بشم امشب, بغل کن آرزوهامو

ندیدم چیزی از امروز, بساز دنیای فردامو

به او بگوييد .............!!!

هيچ بادي نتوانست پيغام مرا پشت دل او ببرد

لااقل اگر روزي پرسيد

 
در مورد عشق

 پس بگوييد به او :

عشق همان بود كه من به او مي ورزيدم 

اين قفسه سينه که می بينی يه حکمتی داره. خدا وقتی آدمو آفريد سينه اش قفسه نداشت. يه پوست نازک بود رو دلش.

يه روز آدم عاشق دريا شد. اونقدر که با تموم وجودش خواست تنها چيز با ارزشی که داره بده به دريا. پوست سينه شو دريد و قلبشو کند و انداخت تو دريا. موجی اومد و نه دلی موند و نه آدمی.

خدا... دل آدمو از دريا گرف و دوباره گذاشت تو سينش. آدم دوباره آدم شد. ولی امان از دست اين آدم.

دو روز بعد آدم عاشق جنگل شد. دوباره پوست نازک تنشو جر داد و دلشو پرت کرد ميون جنگل. باز نه دلی موند و نه آدمی.

خدا ديگه کم کم داشت عصبانی ميشد. يه بار ديگه دل آدمو برداشت و محکم گذاشت تو سينه اش. ولی مگه اين آدم, آدم می شد. اين بار سرشو که بالا کرد يه دل که داش هيچی با صد دلی که نداش عاشق آسمون شد. همه اخم و تخم خدا يادش رفت و پوست سينه شو جر داد و باز دلشو پرت کرد ميون آسمون. دل آدم مثه يه سيب سرخ قل خورد و قل خورد و افتاد تو دامن خدا.

نه ديگه... خدا گفت... اين دل واسه آدم ديگه دل نمی شه.

آدم دراز به دراز چش به آسمون رو زمين افتاده بود. خدا اين بار که دل رو گذاشت سرجاش بس که از دست آدم ناراحت بود يه قفس کشيد روش که ديگه آها ديگه... بسه.

آدم که به خودش اومد ديد ای دل غافل... چقدر نفس کشيدن واسش سخت شده. چقدر اون پوست لطيف رو سينش سفت شده. دست کشيد به رو سينشو وقتی فهميد چی شده يه آهی کشيد همچين که از آهش رنگين کمون درست شد. و اين برای اولين بار بود که رنگين کمون قبل از بارون درست شد.

بعد هی آدم گريه کرد هی آسمون گريه کرد. روزها و روزها گذشت و آدم با اون قفس سنگين خسته و تنها روی زمين سفت خدا قدم می زد و اشک می ريخت. آدم بيچاره دونه دونه اشکاشو که می ريخت رو زمين و شکل مروارید می شد برمی داشت و پرت می کرد طرف خدا تو آسمون. تا شايد دل خدا واسش بسوزه و قفسو برداره.

اينطوری بود که آسمون پر از ستاره شد.

ولی خدا دلش واسه آدم نسوخت که خلاصه يه شب آدم تصميم خودشو گرفت. يه چاقو برداشت و پوست سينشو پاره کرد. ديد خدا زير پوستش چه ميله های محکمی گذاشته... دلشو ديد که اون زير طفلکی مثه دل گنجشک می زد و تالاپ تولوپ می کرد.

انگشتاشو کرد زير همون ميله ای که درست روی دلش بود و با همه زوری که داش اونو کند. آخ... اونقد دردش اومد که ديگه هيچی نفهميد و پخش زمين شد.

....

خدا ازون بالا همه چی رو نيگا می کرد. دلش واسه آدم سوخت. استخونو برداشت و ماليد به دريا و آسمون و جنگل.

يهو همون تيکه استخون روی هوا رقصيد و رقصيد.

چرخيد و چرخيد.

آسمون رعد زد و برق زد.

دريا پر شد از موج و توفان و درختای جنگل شروع کردن به رقصيدن.

همون تيکه استخون يواش يواش شکل گرفتو شد و يه فرشته٬ با چشای سياه مثه شب آسمون٬ با موهای بلند مثه آبشار توی جنگل٬ اومد جلو و دست کشيد روی چشای بسته آدم.

آدم که چشاشو باز کرد اولش هيچی نفهميد. هی چشاشو ماليد و ماليد و هی نيگا کرد. فرشته رو که ديد با همون يه دل که نه با صد تا دلی که نداشت عاشقش شد. همون قد که عاشق آسمون و دريا و جنگل شده بود. نه... خيلی بيشتر.

پاشد و فرشته رو نيگا کرد. دستشو برد گذاشت روی دلش همونجا که استخونشو کنده بود. خواست دلشو دربياره و بده به فرشته. ولی دل آدم که از بين اون ميله ها در نميومد. بايد دوسه تا ديگه ازونا رو هم ميکند.

تا دستشو برد زير استخون قفس سينش فرشته اروم اروم اومدجلو. دستاشو باز کرد و آدمو بغل کرد.

سينشو چسبوند به سينه آدم.

خدا ازون بالا فقط نيگا می کرد با يه لبخند رو لبش.

آدم فرشته رو بغل کرد. دل آدم يواش و يواش نصفه شد و آروم آروم خزيد تو سينه فرشته خانوم. فرشته سرشو آورد بالا و توی چشای آدم نيگا کرد.

آدم با چشاش می خنديد.

فرشته سرشو گذاش رو شونه آدم و چشاشو بست. آدم يواشکی به آسمون نيگا کرد و از ته دلش دست خدا رو بوسيد.

اونجا بود که برای اولين بار دل آدم احساس آرامش کرد.

دستای گناهکارمونو بالا ببریم و خالصانه

                                                    برای آمدنش

                                                                              دعا کنیم

ما معتقدیم که عشق سر خواهد زد

یا امام زمان انتظار هم از نیامدنت بی تاب شد ...

                                                                                                      (آقا جون التماس دعا)...

هر که خوبی کرد زجرش میدهند

 این بازار نامردی به دنبال چه می گردی؟ .....

 نمی یابی نشان هرگز تو از عشق و جوانمردی ......

برو بگذر از این بازار ، از این مستی و طنازی .....

 اگر چون کوه هم باشی در این دنیا تو می بازی

من در ابتدا می اندیشم.که ناگهان تو را یافته ام.ناگهان تو را پیدا کردم.ولی چه خیال دردناکی.

تو را هنوز نیافته ام

به من فرصتی ده.برای نو شدن.من تو را راندم ولی در میان هق هقم گم شدم

نمیدانم چرا زمان نمیگذرد.عقربه ها رام شده اند و اشکهایةةم مانع گذر ثانیه ها

کمی از تنهایی چشمهایت به آسمانم بیا.در میان هق هقم مرا در آغوش بگیر

عشق من مرا دریاب.راهی نشانم ده

***

دیشب ناباورانه تصمیم گرفتم ولی از سرزنش دلم رهایی ندارم.دوسش دارم.بدون او نمیتونم

خدایا تو یا راهی جلوی پام بذار.در میان تاریکی گمم

ساده بايد گفت

                                                  قصه احساس را

  بي کنايه ,

                       بي نياز از واژه ها

مي خوام تو رو که باشي جون بدي تا نميرم

عزيز هم ترانه تو واژه ها اسيرم

مي خوام تو رو که باشي تو دم دمه نفس هام

تو لحظه هاي دردم محکم بگيري دستام

مي خوام تو رو که باشي حتي اگه نباشم

حتي اگه تو رويا خيال رفته باشم

مي خوام تو رو که باشي گم بشي تو وجودم

حتي وقتي نبودي من عاشق تو بودم

از من بخواه که باشم کم نيارم تو دستات

پر پر بشم تو حس خواب لطيف چشمات

از من بخواه که باشم بودني رنگ موندن

حست کنم تو رگهام عين ترانه خوندن

از تو مي خوام که باشي  باشم و باشی ياور  

 تو لحظه هام بموني تا دم دماي آخر

از تو مي خوام که باشي تا که ترانه باشه 

 اگه يه روز بميرم رو شونه تو باشم

اگه عمرم یه نفس بود

واسه دیدار تو بس بود

آخه عاشق تو بودم

نبودم؟



اگه دیر به تو رسیدم

اگه آخرش بریدم

ولی آرزوم و دیدم

ندیدم؟



از خدا چیزی نخواستم

جز یه عشق یادگاری

پیشکش تو، که یه روزی

بتونی تنهام بذاری



از تو هم چیزی نخواستم

که به فکر من نباشی

میدونی، دلم نیومد

پای عشق من فدا شی



اگه قسمتم نبودی

ولی فرصتم که دادی

با تو باشم

وقتی این شعر و می خونی

که تو دنیای  تو نشستم

از خدام بوده که با تو

آشنا شم

قصه‌ی‌ کهنه‌ دروغ‌ بود ، من‌ُ ما بچه‌گی‌ کردیم‌
که‌ به‌ جای‌ قصه‌ خوندن‌ قصه‌ رُ زندگی‌ کردیم‌

اگر يادتان ماند و باران گرفت

گفتم : تو ش‍‍‍‍ـیرین منی. گفتی : تو فرهـادی مگر؟

گفتم : خرابت می شـوم. گفتی : تو آبـادی مگـر؟

گفتم : ندادی دل به من. گفتی : تو جان دادی مگر؟

گفتم : ز کـویت مـی روم. گفتی :تو آزادی مگـر؟

گفتم : فراموشم مکن. گفتی : تو در یادی مگر؟

گریه‌ نکن‌ ! عزیزِ من‌ ! حالا که‌ گریه‌ زوریه‌ ،
حالا که‌ تنها چاره‌مون‌ دل‌ دل‌ِ وُ صبوریه‌ ،
تکیه‌ بده‌ به‌ این‌ صدا ، غصه‌ نخور که‌ فاصله‌
بین‌ نگاه‌ِ من‌ُ تو هزار تا سال‌ِ نوریه‌

گریه‌ نکن‌ ! آینه‌ ساز ! خسته‌ نشو از این‌ حضور
از این‌ حضورِ بی‌صدا ، از این‌ حضورِ سوت‌ُ کور
خسته‌ نشو ! خسته‌ نشو ! نبض‌ِ ستاره‌ رُ بگیر
عطرِ ترانه‌ می‌گذره‌ ، از تو حصارِ بی‌عبور

بیا دروازه‌ی‌ نورُ روی‌ سایه‌ها ببندیم‌
وقتی‌ ممنوعه‌ تبسم‌ ، با لب‌ِ بسته‌ بخندیم‌

گریه‌ نکن‌ ! عزیزِ من‌ ! گریه‌ فقط‌ یه‌ مرهمه‌
کنار این‌ بغض‌ِ بزرگ‌ ، اشکای‌ ما خیلی‌ کمه‌
گریه‌ نکن‌ ! چراغ‌ عشق‌ توی‌ ترانه‌ روشنه‌
جرقه‌های‌ سایه‌کش‌ تو این‌ صدا دَم‌ به‌ دَمه‌

همطپش‌ِ همیشگی‌ ! لرزش‌ِ دستام‌ُ بگیر
برق‌ِ نگات‌ خط‌ می‌کشه‌ رو این‌ سیاهی‌ِ حقیر
توی‌ ضیافت‌ صدا تا ته‌ شعرِ من‌ برقص‌
اطلس‌ِ آوازُ بکش‌ رو سرِ واژه‌های‌ پیر

بیا دروازه‌ی‌ نورُ روی‌ سایه‌ها ببندیم‌
وقتی‌ ممنوعه‌ تبسم‌ ، با لب‌ بسته‌ بخندیم‌

شبا تو تمام شهر دو تا دريچه روشنه
يكي چلچراغ توست ، اون يكي فانوس منه
ما مث دو تا ستاره مي درخشيم توي شب
نبض سرخ نفسم تنها واسه تو مي زنه

ما دوتا پولك نوريم رو يه ترمه ي سياه
يه گذر با دو تا فانوس ، يه شبيم با دو تا ماه
نكنه يه شب ستاره ي تو روشن نباشه
نكنه يه وقت من رو جا بذاري تو نيمه راه
نكنه پنجره ت رو يكي ببنده ! نازنين !
نكنه چشمكت رو بدزدن از شب زمين !
بي تو من جايي ندارم تو تموم آسمون !
بي تو من سايه ي يك ستاره ام ! فقط همين

بين اين دو تا دريچه يه پل از ترانه هاس
جاده ي روشن بيداري عاشقانه هاس
بين آواز من و دل تو فاصه نيست
تپش ترانه ها رها از اين بهانه هاس

اين دو تا ستاره سرچشمه ي آواز منن
مث دونه هاي الماس توي شب برق مي زنن
چلچراغ عشق ما هيچ شبي خاموش نمي شه
حتي ما اگه نباشيم اين چراغا روشنن

نكنه پنجره ت رو يكي ببنده ! نازنين!
نكنه چشمكت رو بدزدن از شب زمين !
بي تو من جايي ندارم تو تموم آسمون !
بي تو من سايه ي يك ستاره ام ! فقط همين !

بی تو بودن کار من نیست، تا دلت نرفته برگرد...

خدایا کفر نمی‌گویم،

پریشانم،

چه می‌خواهی‌ تو از جانم؟!

مرا بی ‌آنکه خود خواهم اسیر زندگی ‌کردی.

خداوندا!

اگر روزی ‌ز عرش خود به زیر آیی

لباس فقر پوشی

غرورت را برای ‌تکه نانی

‌به زیر پای‌ نامردان بیاندازی‌

و شب آهسته و خسته

تهی‌ دست و زبان بسته

به سوی ‌خانه باز آیی

زمین و آسمان را کفر می‌گویی

نمی‌گویی؟!

خداوندا!

اگر در روز گرما خیز تابستان

تنت بر سایه‌ی ‌دیوار بگشایی

لبت بر کاسه‌ی‌ مسی‌ قیر اندود بگذاری

و قدری آن طرف‌تر

عمارت‌های ‌مرمرین بینی‌

و اعصابت برای‌ سکه‌ای‌ این‌سو و آن‌سو در روان باشد

زمین و آسمان را کفر می‌گویی

نمی‌گویی؟!

خداوندا!

اگر روزی‌ بشر گردی‌

ز حال بندگانت با خبر گردی‌

پشیمان می‌شوی‌ از قصه خلقت، از این بودن، از این بدعت.

خداوندا تو مسئولی.

خداوندا تو می‌دانی‌ که انسان بودن و ماندن

در این دنیا چه دشوار است،

چه رنجی ‌می‌کشد آنکس که انسان است و از احساس سرشار است