کاش روياهايمان روزي حقيقت مي شدند

                                تنگناي سينه ها دشت محبت مي شدند

 سادگي، مهر و صفا قانون انسان بودن است

                                کاش قانون هايمان يکدم رعايت مي شدند

 اشکهاي همدلي از روي مکر است و فريب

                                کاش روزي چشمهامان باصداقت مي شدند

گاهي از غم مي شود ويران دلم،

                              اي کاش بين دلها غصه ها مردانه قسمت مي شدند

یه شعله ی شکسته

يه شمع رو به بادم

خسته از اين زمونه

فرياد گريه دارم

شده فضاي سينه

سيه چو روزگارم

از همه دل بريدم

دل به کسي ندادم

عاشق شدم به چشمات

دادم دل و به رویات

رفتي و پا گذاشتي

به سادگي رو حرفات

با ياد تو هميشه

عمرم تموم نميشه

0تموم زندگيمو

به چشماي تو دادم

عمري به پات نشستم

دل به کسي ندادم

منتظرم يه روزي تو باشي در کنارم

وقتي با تو آشنا شدم؛درخت مهربانيت آنقدر بلند بود که

 هرچه بالا رفتم آخرش را نديدم معجون زيبايت آنقدر

 شيرين بود که هر چه نوشيدم نتوانستم تمامش کنم.

 و درياي عشقت آنقدر وسيع بود که هرچه شنا کردم

نتوانستم آخرش را ببينم و سرانجام در آن غرق شدم.

.

.

.

اي کاش مي توانستي نجاتم دهي