يه هيزم شکن وقتي خسته ميشه که تبرش کُند بشه! نه اين که هيزمش زياد باشه .

 تبر ما انسانها باورهامونه نه آرزوهامون

............

آنقدر دل اتم پر بود که با شکافتنش دنيايي لرزيد ، دل من نيز پر بود ، وقتي شکست ،

سکوتي کرد که به دنيايي مي ارزيد

چه کنم ؟چاره کجاست؟ سهم من دردل اين ويراني يک سبد بي تابي است

 غم من تا به گل لاله سرخ دوشقايق باقيست ديده ام باراني است کاش آنجا که دل از عشق سخن ها ميگفت

قلب ها ست نبود کاش دراين دل تنگ مهردربند نبود...

اگر ماه بودم به هر جا که بودم

سراغ تو را از خدا می گرفتم.

وگر سنگ بودم ، به هر جا که بودی

سر رهگذار تو جا می گرفتم.

اکر ماه بودی ، به صد ناز ، شاید

شبی بر لب بام من می نشستی

وگر سنگ بودی ، به هر جا که بودم

مرا می شکستی ، مرا می شکستی!

امروز خسته م . خیلی خسته

و تو  چقدر خوب خستگی هامو  از تنم بیرون کردی وقتی که گفتی

"من کاکتوسم"

فقط برای تو می نویسم

پر از هواي گريه ام "

شب است و من به ياد تو پر از هواي گريه ام

. ستاره گوش مي كند به هاي هاي گريه ا

م ، تو رفته اي و عشق تو به داد من نمي رسد

، به گوش تو مگر نمي رسد صداي گريه ام ؟!

نگاه من به خون تپيد در سكوت درد تو مرا

 به خويشتن بخوان به خون بهاي گريه ام

ترانه ي طلوع را هزار بار گريه كن

اگر كه پي نبرده اي به ماجراي گريه ام

شبي كه رفتي و دگر نيامدي ،

 شكفته شد گلي به ياد عشق تو در باغ هاي گريه ام

سكوت جاودان تو ، شكسته ساز سينه را ،

 شب است و من به ياد تو پر از هواي گريه ام

دلم گرفته...

يه روزي يه قلب خسته بودم که هميشه برات گريه ميکرد هميشه به يادت بود و به يادت

 ميسوخت مي دونستي دوستت دارم ولي رفتي ولي رفتي و منو تنها گذاشتي هميشه توي

 ديوار قلبم اسمت موندگار بود اسمي که يه حسه قشنگي داشت حسه عاشقي يه حس

قشنگ که هنوزم دلم واسش پر مي زنه و من همیشه در تب عشق تو مي سوزم...

وقتي به جاي شادي زانوي غم گرفتم

در بغز هر ترانه خالي نبوده و نيست احساس من كنارت

وقتي غريبه اي گفت :تولدت مبارك

وقتي براي قلبت همسايه اي دگر هست

وقتي براي اشكت هم غصه اي دگر هست

وقتي براي ديدار وقتي براي من نيست

وقتي براي احساس قلبي به نام دل نيست

چرا به من نگفتي جشني براي من نيست ؟؟

چرا به من نگفتي قلبت از آن من نيست ؟؟

در وصل هم ز عشق تو ای گل در آتشم

عاشق نمی‌شوی که ببینی چه می‌کشم

با عقل آب عشق به یک جو نمی‌رود

بیچاره من که ساخته از آب و آتشم

دیشب سرم به بالش ناز وصال و باز

صبحست و سیل اشک به خون شسته بالشم

پروانه را شکایتی از جور شمع نیست

عمریست در هوای تو میسوزم و خوشم

خلقم به روی زرد بخندند و باک نیست

شاهد شو ای شرار محبت که بی‌غشم

باور مکن که طعنه‌ی طوفان روزگار

جز در هوای زلف تو دارد مشوشم

سروی شدم به دولت آزادگی که سر

با کس فرو نیاورد این طبع سرکشم

دارم چو شمع سر غمش بر سر زبان

لب میگزد چو غنچه‌ی خندان که خامشم

هر شب چو ماهتاب به بالین من بتاب

ای آفتاب دلکش و ماه پری‌وشم

لب بر لبم بنه بنوازش دمی چونی

تا بشنوی نوای غزلهای دلکشم

ساز صبا به ناله شبی گفت شهریار

این کار تست من همه جور تو می‌کشم

گاهي وقتا زندگي كردن پرنده ها توي قفس از هر كاري بهتره

به شرطي كه:

                                           اون پرنده تو باشي و اون قفس دل يارت

خود را به که بسپارم

وقتي که دلم تنگ است

پيدا نکنم همدل

دلها همه از سنگ است

گويا که در اين وادي

از عشق نشاني نيست

گر هست يکي عاشق

آلوده به صد رنگ است

بخاطر تو قلب پر از کينه ام را پر از لطف و صفا مي کنم

بخاطر تو همسفر باد مي شوم و به دنبال تو مي آيم

بخاطر تو هزاران ماهي سرخ را در درياي عشقت رها مي کنم

بخاطر تو لحظات پاياني عمر را از نو آغاز مي کنم