........

همه ی مداد رنگی ها مشغول بودند…به جز مداد سفید…هیچ کسی به او کار نمی داد…همه می گفتند:{تو به هیچ دردی نمی خوری}…یک شب که مداد رنگی ها…توی سیاهی کاغذ گم شده بودند…مداد سفید تا صبح کار کرد…ماه کشید…مهتاب کشید…و آنقدر ستاره کشید که کوچک وکوچک و کوچک تر شد…صبح توی جعبه ی مداد رنگی…جای خالی او…با هیچ رنگی پر نشد

............

وقتي تو رو ديدم کارگردان قلبم گفت: نور....صدا.... حرکت....

و من براي به دست آوردنت چه نقشها که بازي نکردم

***********

چشم هايت به من آموخت که با آخرين نگاه اولين رنج آغاز ميشود...

..........
اگه يه روز چشمات پر اشک شد و دنبال يه شونه گشتي که گريه کني صدام کن. بهت قول نمي دم که ساکتت